Bier en chips

Zo. Oma zit. Mijn biologische klok is het spoor helemaal bijster, en waar kun je dan beter zitten dan met bier en chips in een crappy hotelkamer met uitzicht op de haven. De reis begon met een aaneenschakeling van rampen maar vandaag heb ik mijn tegenwoordigheid van geest weer helemaal op peil. De uitbater van de liquorstore bij wie ik om te beginnen blikjes bier had gekocht, want op tijd bedacht dat ik niks bij me had om flesjes mee open te maken, ging me uitleggen hoe ik bij de dichtstbijzijnde supermarkt kwam. Bij hotel hatseflats de hoek om en dan keep straight. Very easy. Ja ja, maar hoelang moest ik dan straight keepen, want ik was de aangegeven richting al een eindje op geweest en was nada supermarket tegengekomen. Fifteen to twenty minutes. Aha! Dat dacht ik niet. Net toen ik zijn hele voorraad borrelnoten richting kassa wilde vegen, wees hij me op een convenience store drie pandjes verderop. Thank you very much! Maar, zoals gezegd, ik was van ver gekomen.

Zondag begon met verslapen. Op het laatste moment een taxi gebeld. Op Schiphol stond er een rij(tje) bij de incheckbalie waar ik alleen m'n bagage nog hoefde af te geven. Twee dames achter de balie waren druk met iets onduidelijks. In ieder geval niet met inchecken. Na een paar minuten heb ik mij toch maar even gemeld. De dame hoorde me aan, zei 'dan moet u hier wezen' en ging vrolijk verder met haar onduidelijke dingetjes. Okee, ik maar weer in de rij. Toen er na een kwartier mannetjes verschenen die de bordjes Malaysian vervingen door China Air begon ik toch nattigheid te voelen en ging het nog maar eens vragen. De dames waren inmiddels van balie veranderd, maar ik kon gelukkig nog net inchecken op de vlucht naar Kuala Lumpur, voordat de poort naar China open zou gaan.

Ramp twee werd veroorzaakt door het feit dat in de stressvolle inpakperiode niet de volle betekenis van het woord 'transit' tot mij wilde doordringen. My god, hoe dom kun je zijn. In een transit-hotel een kamer boeken en dan niet bedenken om een overnachtingssetje in de handbagage te stoppen. Maar je wel realiseren dat je dan dus je bagage nodig hebt en die dus laten labelen tot Kuala Lumpur en niet direct door naar Auckland. En zo stond ik dus twee uur later dan strikt noodzakelijk bij het Airside Transit Hotel met de snel overgehevelde noodzakelijkheden in de handbagage. Maar ik had wel mooi eindeloos in de rij gestaan voor de douane, een hartverzakking gekregen toen er op de aangekondigde band helemaal geen bagage te zien was en een heerlijk ritje gemaakt met de air-express of zoiets, want de douane en de bagage bevinden zich voor uw convenience in een ander luchthavengebouw dan de international arrivals en het hotel.

Een paar dagen doorbrengen in vliegtuigen en op luchthavens leveren toch altijd weer wat nieuwe inzichten op over de reizende mens. De meest opmerkelijke, tot nu toe, zijn:

• je treft altijd wel een sloophouten type dat makkelijk contact legt. Nadat ik haar succesvol had afgeschud zag ik haar opgewekt het volgende slachtoffer belagen;
• er lijkt een omgekeerd evenredig verband te bestaan tussen de leeftijd van schoenen en die van de drager;
• Russian gaymob members hebben een voorkeur voor slangenleren puntschoenen;
• de reizende mens neemt graag het zekere voor het onzekere, zelfs als ze zich daarvoor zwaar belachelijk moet maken.

Deze laatste zal ik even toelichten. De instapprocedure op Schiphol: wachten voor de instapkaartcontrole, instapkaartcontrole, wachten na de instapkaartcontrole. Alle passagiers zaten lijdzaam het moment af te wachten tot ze het vliegtuig in mochten. Eerst wordt het bericht omgeroepen dat we een uurtje vertraging hebben. Kut, komen ze nou mee. Even later, weer een oproep. Of iedereen die naar Kuala Lumpur vliegt z'n hand wil opsteken. Mensen kijken elkaar vertwijfeld aan. Zijn ze soms gek geworden? Maar dan begint toch echt iedereen uitzinnig met z'n armen te zwaaien. Ouders trekken hun baby uit de buggy en zwaaien het arme kind boven hun hoofd heen en weer. Lichte paniek breekt uit bij hen die deels schuilaan achter een pilaar. Ze zullen me toch wel zien....? De ware toedracht blijkt als we het vliegtuig eindelijk in mogen en twee grondstewardessen met de slappe lach passeren. De oproep was bedoeld voor de wachtenden vóór de instapkaartcontrole. Bij het idee dat hele groep erachter braaf was gaan zwaaien kwamen de dames echt helemaal niet meer bij.

Mijn biologische klok heeft mijn biologische thermostaat laag gedraaid. Ik ga slapen.