Als een kind om 06:30 uur wakker is, en je slaapt in een tent, is de rest van de aanwezigen ook wakker. Hoezeer je ook je best doet tussen de vermaningen door nog een beetje verder te slapen. Koffie dan maar, en nog een koffie. En toch maar naar het toilet, het is inmiddels te licht buiten om gewoon in het gras te gaan zitten. En de struiken daarachter zijn de toppen van de bomen die in de afgrond staan. Ach, een goeie workout is nooit weg. Inpakken, opruimen. Alles moest en zou in 1 keer mee naar beneden. Als een stel pakezels begonnen we aan de tocht naar beneden. Rik droeg zowaar twee!!! slaapzakken. Nellie huppelde vrolijk langs haar eigen, ongetwijfeld kortere, weg voor ons uit. Halverwege vonden we Rik, hevig schreeuwend, 1 slaapzak aan zijn voeten, de andere een paar meter verderop in het struikgewas. Voor een Poolse Landdag was met name Douwe toch echt te zwaar beladen, dus zonder al te veel aandacht te besteden aan Rik's mentale en emotionele toestand zelf 1 slaapzak erbij genomen, de andere aan zijn voeten laten liggen, verder naar beneden. Rik was hier zo boos over dat ik niet meer naast hem in de auto mocht zitten. “She was going to leaheeheeve me behiiiiiiind!!! Snik snik snotter.” Zo goed als beneden, het hek in zicht, komt G. aangekuierd. “Heeee!!!! Goeiemorgen! Moest jij niet werken?” “Uhhu, ja ja, maar het was veel te slippery voor de tractor. Was al vroeg weer thuis.” Koffie, douchen, koffie en ik kon er weer tegen. De familie Flodder was klaar om te vertrekken. Eerst een stukje langs de westkust omhoog, naar Hot Water beach. Stervensdruk en verboden voor honden. Tsssss. Iets verderop dan maar. Ook verboden voor honden maar uitgestorven. Dus who cares.
Doorsteken naar de oostkust. Op naar Colville, een gehucht van 3 huizen, een boeddhistisch meditatiecentrum en een general store, alwaar wij ons mochten melden voor de sleutel van het vakantiehuisje waar we de komende 2 nachten zouden doorbrengen. Dame ging ons voor op de quad. Bovenop de heuvel zien we een prachtig huis liggen, iets lager een aftandse caravan, “die zal het dan wel wezen ha ha ha”. Maar nee. De dame en haar broers bewoonden normaal gesproken het huis, maar deze zomer had haar broer het in de vakantie-verhuur gedaan. Reden: wat extra geld verdienen om het huis af te maken. Zij woonde zolang bij haar ouders, haar broers in de eerder gespotte aftandse caravan.
De auto nog niet eens uitgeladen, we hadden zojuist uitgelegd gekregen hoe de waterpomp herstart moest worden in het onwaarschijnlijke geval dat ie er mee op zou houden, of Rik stond al te gillen. Ditmaal wel ernstig, een bijensteek. Zelf hield ie vol dat het een wesp was geweest, maar er was in geen velden of wegen een wesp te bekennen. Die middag niet, en de volgende dagen ook niet. Bijen waren er daarentegen bij de vleet, lekker lebberend aan de klaverbloemen in het gras. Douwe's vakkundige uitzuigen van de beet kon niet verhinderen dat Rik's onderbeen en voet de volgende 2 dagen zouden opzwellen tot een heus olifantspootje.
Carin heeft Rik gebadderd, we zitten op de veranda met een lekker kopje thee en Douwe helpt Rik op het toilet. Ineens stijgt een angstaanjagend gekrijs op uit de badkamer. We kijken elkaar aan en nemen nog een slokje thee. Rik en Douwe verschijnen op de veranda. Rik kijkt zeer beteuterd, Douwe hevig verontwaardigd. Er volgt een verhandeling over handen vol met zand dat tussen de bilnaad was achtergebleven en Carin's ontoereikende piemelschoonmaaktechniek. “Ja, hoor 's, piemels, dat is jouw afdeling.” Voorlopig einde van de discussie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten