The ultimate Auckland experience

Lekker op tijd wakker. Eerst koffie. Dan de ethernetkabel inpluggen. Dat had ik beter niet kunnen doen. Ellendig nieuws in de diverse mailboxen. Na een paar uur retrospectie en reflexie in de schaduw van het park toch maar op pad gegaan.  Auckland experience here I come. Al na de eerste hoek succes. Say hair. Precies! Eraf ermee! De zaak een pijpenla, de kapper een Aziatisch type (Koreaans, Chinees??) die mij direct onder handen wil nemen. Al snel bleek niemand in de zaak fatsoenlijk Engels te spreken. Maar …. wie A zegt moet ook B doen. Het plaatjesboek erbij gehaald en een leuk hoofd uitgezocht. De kapper bleek er een angstaanjagende kniptechniek op na te houden welke ik na thuiskomst graag zal demonstreren. Ik gok dat hij een groot knoflookliefhebber is. Hoe ik mijn pony wil. Niet te kort graag. Hij raadt een schuine aan. Ach wel ja joh, doe maar. Veel erger kan het toch niet worden. Ik zie mijn haar een door de ratten aangevreten, zwaar statisch geladen bosje hooi worden. Dan mag ik naar de wasbak. Hij blijkt over een minstens zo angstaanjagende wastechniek te beschikken. Die demonstreer ik liever niet, daarom hier een kleine beschrijving. Normaal staat degene die wast discreet achter de gewassene. Zo niet deze jongen. Hij blijft schuin voor me staan, duwt zijn knoflookoksel stevig onder mijn neus en begint aan een stevig robbertje wassen en drogen. Niks shampoo zachtjes inmasseren. Laat staan zachtjes droogdeppen. Droogrossen zal je bedoelen. Eenmaal terug in de knipstoel, duikt hij uit één van de zeshonderd laatjes een soort straightener op. Lok na lok wordt behandeld met dit stoomblazende apparaat. Toen ik weer in de spiegel durfde te kijken had ik een hoofd vol golvend blond haar. Ver nice, very nice. Zijn tekst. Toen ik vroeg om wat minder krullen kreeg ik een tubetje in mijn handen gedrukt: opschrift 'for that curly style'. Gratis, dat dan weer wel. Blij dat de kans een bekende tegen het lijf te lopen nihil was, ging ik de straat weer op. Voordat ik honderd meter gelopen had was ik nog eens tachtig kapperszaken en een kappersschool gepasseerd. Chinatown Auckland blijkt bevolkt te worden door jonge Aziaten, meest jongens, met net zo'n kapsel als ik.

Nog meer retail therapy: the pearl factory. 50% off! Ja ja, daar houden wij van. Ze blijken alleen maar heel erg lelijke dingen te hebben. Het enige mooie, een dubbel snoer van echte South Sea black pearls, mag ik voor $3.000,= meenemen. Nou...laat u maar.

Al verder wandelend kom ik langs een verrassende exponent van de bungee rage die hier al jaren heerst: het bungee bankje. Stevig vastgesnoerd op een 3-zitter kun je je voor een lousy $30,= laten lanceren boven een ruine die tevens dienstdoet als parkeerterrein. Voor nog eens $10,= kun je je doodsangst digitaal laten vastleggen. Terwijl de passagiers uitbungelen, wordt razendsnel een dvd-tje gebrand. Rare jongens hoor, die kiwi's.

Dan naar de Skytower. Doet u mij maar de Total experience. Met Sky deck op 220 meter en het Main Observation deck op 192 meter. Maar zonder het springen. Iets boven de 192 meter worden de springers over de rand geduwd. Ze mogen even stilhangen voor het raam, zwaaien, en dan in vrije val richting de rode stip. Akelig dicht daarboven komen ze tot stilstand. Voor de convenience van de bangepoeperds kondigt een knipperbord hun komst aan. Jumper in 4 minutes. Jumper in 2 minutes...

Nog 1 ding, heeft verder niks met Auckland te maken, maar is wel leuk. Uit de column van Marjolijn Februari die Talula Bankhead citeert, een reeds lang overleden actrice. Talula komt na jaren een oude minnaar tegen. “I thought I told you to wait in the car”.